مقدمه: گیرنده نوع یک فاکتور رشد ترانسفورم کننده بتاTransforming growth factor beta receptor type 1) یاTGFbR1 ) یک سرین-ترئونین پروتئین کیناز است که از طریق ایجاد کمپلکس با TGFbR2، سیگنال های مهارکننده رشد TGFβ را به سیتوپلاسم منتقل می کند. مطالعات اپیدمیولوژیک بسیاری در زمینه بررسی ارتباط پلی مورفیسم های ژن TGFBR1 و خطر ابتلا به سرطان صورت گرفته است. هدف از این پژوهش، بررسی پلی مورفیسم تکرار سه نوکلئوتیدی GCG واقع در اگزون شماره یک ژن TGFbR1 و ارتباط آن با خطر ابتلا به سرطان پستان در زنان بود.روش ها: پژوهش حاضر یک مطالعه مورد-شاهد بود که بر روی 200 زن مبتلا به سرطان پستان و 200 زن سالم در شهر اصفهان صورت گرفت. پس از استخراج DNA از نمونه خون محیطی افراد مورد مطالعه، توالی مورد نظر توسط واکنش زنجیره ای پلیمراز (Polymerase Chain Reaction یا PCR) تکثیر گردید. سپس، تعداد تکرارهای GCG توسط الکتروفورز قطعات تکثیر شده بر روی ژل پلی اکریل آمید و در نهایت، توالی ژنی مشخص شد.یافته ها: پراکندگی اللی تکرار GCG ژن TGFbR1 در جمعیت زنان اصفهان بین 6 تا 9 تکرار متغیر بود. بیشترین فراوانی اللی در هر دو گروه افراد بیمار و شاهد متعلق به الل 9(GCG) بود. فراوانی اللی 6(GCG) و افراد هموزیگوت برای این الل، در افراد بیمار به شکل قابل توجهی کمتر از افراد شاهد به دست آمد.نتیجه گیری: برخلاف نتایج پیشین، یافته های ما نشان می دهد که زنان حامل دو الل 6(GCG) ژن TGFBR1 در معرض خطر پایین تری برای ابتلا به سرطان پستان قرار دارند. نتایج ما پیشنهاد کننده نقش حفاظتی این الل در برابر سرطان پستان است.

زمینه و هدف پوکی استخوان از رایج ترین بیماری های استخوانی است که به دلیل عدم تعادل فعالیت سلول های استئوبلاست و استئوکلاست ایجاد می گردد. استئو پروتگرین (OPG) با اتصال به گیرنده فعال فاکتور هسته ای کاپا بتا لیگاند (RANKL) سبب مهار سلول های استئو کلاست می گردد. تعادل در نسبت OPG/RANKL نقش مهمی در بازسازی استخوان دارد. در مطالعه حاضر، تاثیر مومیایی بر میزان تکثیر سلولی، بیان OPG و RANKL در سلول های شبه استئوبلاست MG63 در مقایسه با داروهای شیمیایی مورد بررسی قرار گرفت. روش بررسی در این مطالعه تجربی، تاثیر غلظت های 100، 200 و 300 μ g/ml عصاره مومیایی بر تکثیر سلولی، بیان OPG و RANKL در سلول های MG63 در گروه های آزمایش، کنترل مثبت و منفی بررسی گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده روش آماری ANOVA انجام شد. یافته ها افزایش معنی داری در تکثیر سلول ها بعد از مواجهه با دوز های 100 و 200 μ g/ml مومیایی مشاهده شد. دوز 200 μ g/ml سبب کاهش معنی دار بیان RANKL و افزایش معنی دار بیان OPG و نسبت OPG/RANKL در مقایسه با گروه کنترل منفی گردید. دوز 100 μ g/ml مومیایی اگر چه همانند دوز 200 μ g/ml عمل نمود؛ اما میزان تاثیر بر هیچ کدام از متغیرها معنی دار نبود. دوز 300 μ g/ml نیز تاثیر معکوس غیر معنی داری را نشان داد. نتیجه گیری غلظت 200 μ g/ml مومیایی تاثیر قابل توجهی بر بیان دو عامل مهم بازسازی استخوان دارد، لذا به نظر می رسد افرادی که در معرض پوکی استخوان قرار دارند می توانند از این ماده به عنوان جایگزین داروهای شیمیایی استفاده نمایند.

مشاهده متن زمینه و هدف: در سال های اخیر شاخص های متعددی برای بررسی پیش آگهی سرطان پستان در دست بررسی می باشد. یکی از آنها گیرنده های فاکتور رشد فیبروبلاستی (fibroblast grow factor receptors) می باشد. مطالعه حاضر برای بررسی این ارتباط انجام شد.روش بررسی: نوع مطالعه در نظر گرفته شده از نوع تحلیلی است. برای انجام تحقیق ابتدا به آرشیو گزارش های ثبت شده در مراکز آموزشی دانشگاه علوم پزشکی جندی-شاپور اهواز مراجعه شده و نمونه های سرطان مهاجم مجرایی از نوع طبقه بندی نشده Invasive ductal carcinoma) (انتخاب و وارد تحقیق شد. لام هایی که حاوی بیشترین حجم سلول های سرطانی بودند، از میان بقیه انتخاب شد و بلوک پارافینی مربوط به آن از قسمت نگهداری بلوک ها خارج شد و جهت مطالعهه ایمونوهیستوشیمی مورد آزمایش قرار گرفت. سپس نمره گذاری شده و با چهار شاخص سن، اندازه تومور، متاستاز به غدد لنفاوی زیر بغل و درجه میکروسکوپی ( microscopic grading) مقایسه شد. برای تحلیل داده ها از روش آزمون های مان ویتنی، و همبستگی غیر پارامتریک به نام اسپیرمن استفاده شده است. یافته ها: بین میزان رنگ پذیری هسته و سیتوپلاسم با چهار شاخص فوق الذکر رابطه معنادار آماری وجود ندارد.نتیجه گیری: نتایج مطالعات تاکنون ناهمگون بوده است. برخی به وجود رابطه دلالت داشته و برخی نیز از جمله مطالعه ما رابطه ای نیافته است. لذا بهتر است که مطالعه در مقیاس وسیعتر و با افزودن سایر شاخص های پیش آگهی انجام شود.

ابداع روشهای مطالعاتی متنوع در باره اتصال لیگاند پرتوزا اطلاعات درباره فارماکولوژی مولکولی گیرنده های بتا – آدرنرژیک توسعه داده است. با استفاده از این فن آوری، برای اولین بار امکان تعیین مستقیم غلظت بافتی گیرنده های بتا – آدرنژیک در نتیجه پاسخدهی بافتها به تحریک بتا – آدرنرژیک فراهم شد. نکته مهمی که در مورد فارماکولوژی مولکولی گیرنده های بتا – آدرنرژیک به کمک این مطالعات به دست آمدمبین این حقیقت بود که غلظت بافتی گیرنده های بتا – آدرنرژیک عدد ثابتی نبوده، به شکل پویایی به وسیله انواع مختلفی ازداروها، هورمونها، شرایط متفاوت فیزیولوژیک و پاتولوژیک تنظیم می گردد. علاوه بر وقوع تغییراتی در مشخصات گیرنده، حوادث پس از (Post-receptor) نیز ممکن است تحت تاثیر حالتهای پاتولوژیک قرار گیرد و بر پاسخدهی گیرنده های بتا – آدرنرژیک اثر گذارد.

افزایش هموگلوبین جنینی در اختلالات ژن بتا گلوبین، علایم کلینیکی مربوط به بیماری را کمتر می کند. اثبات شده است که 5- آزا سایتیدین، بوتیرات و هیدروکسی اوره می توانند سبب فعال کردن بیان ژن گاما گلوبین شوند. همچنین نشان داده شده است که فاکتورهای رشد خونساز می توانند بیان ژنی گاما گلوبین را در کشت اریتروئیدی و در مدلهای حیوانی تحت تاثیر قرار دهند. این مطالعه به منظور ارزیابی اثر فاکتور استحاله کننده رشد - بتا (TGF-beta) و فاکتور سلول بنیادی (SCF) بر فعال سازی مجدد ژن گاما گلوبین در پیش سازهای اریتروئیدی حاصل از سلولهای CD133 مثبت در شرایط آزمایشگاهی طراحی گردید. آنالیز بیان ژنی نشان داد که در تمام گروهها (گروههای کشت سلولی شامل SCF، TGF-beta یا هر دو) در مقایسه با کنترل (2.2، 2.7، 5.5 برابر، به ترتیب) افزایش بیان گاماگلوبین مشاهده می شود (p<0.01). همچنین، تولید هموگلوبین جنینی در جمعیت سلولهای تمایز یافته توسط فلوسیتومتری اثبات شد. نتایج این گزارش پیشنهاد دهنده این موضوع است که SCF و TGF-beta می توانند به عنوان داروهای بالقوه جهت درمان اختلالات ژن بتاگلوبین مورد ارزیابی های بیشتر قرار بگیرند.

سرطان پروستات به عنوان دومین سرطان کشنده در میان مردان شناخته شده است. روش های متفاوتی در درمان سرطان پروستات بکار گرفته می شود، که جراحی (خارج کردن پروستات)، پرتو درمانی، هورمون درمانی و شیمی درمانی از آن جمله می باشد. هر یک از روش های مذکور برای مراحل بالینی مختلفی مورد استفاده قرار می گیرند، هیچ کدام از روش های درمانی بکار رفته باعث افزایش بقا در بیماران نمی گردند. ژن درمانی به عنوان یک روش با ارزش در درمان سرطان ها از جمله سرطان پروستات پیشنهاد شده است. فاکتورهای رشد شبه انسولین (Factors, IGFs Insulin Like- Growth) به عنوان میتوژن های قوی در بسیاری از تومورها شناخته شده اند. مطالعات اخیر نشان داده اند که فاکتورهای رشد شبه انسولین به ویژه گیرنده نوع یک فاکتور رشد شبه انسولین (IGF- IR) در تنظیم رشد بسیاری از تومورها نقش مهمی ایفا می کنند. با مهار کردن انتقال پیام IGF- IR با استفاده از آنتی بادی یا RNA آنتی سنس بر علیه آن توانسته اند رشد و قدرت کلنی زایی برخی از سلول های سرطانی را در داخل و خارج بدن موجود زنده مهار کنند. با توجه به بررسی های انجام شده بر روی دودمان های سلولی سرطان پروستات انسان ثابت شده است که برخی از دودمان های سلولی، به ویژه IGF- IR، DU- 145 را به میزان زیاد بیان می کنند. هدف ما از این تحقیق کاهش بیان IGF- IR با استفاده از فناوری آنتی سنس در سلول های دودمانی DU- 145 است. بدین منظور سلول های DU- 145 توسط حامل آنتی سنس IGF- IR تراریخت شده و میزان بیان IGF- IR در سطح پروتئین و RNA مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل از RT- PCR و ایمونوبلات کاهش قابل ملاحظه ای در میزان RNA و پروتئین IGF- IR در سلول های DU- 145 تراریخت شده با ناقل حامل آنتی سنس را نسبت به سلول های DU- 145 تراریخت شده با ناقل و سلول های DU- 145 شاهد نشان داد.

هدف: ساخت سازه های گزارشگر با استفاده از پروموتورهای پایین دست دو مسیر سیگنالینگ Wnt و K-ras به ترتیب پروموتورهای فاکتور رشد فیبروبلاستی (Fibroblast Growth Factor18; FGF18) 18 و گیرنده فعال کننده یوروکینازی پلاسمینوژن (Urokinase Plasminogen Activator Receptor; UPAR) و بررسی فعالیت این دو مسیر در دو رده سلولی سرطان کولون (HCT116 وSW480 ).مواد و روش ها: پلاسمیدهای UPARLacZ و FGF18LacZ و کنترل منفی (pUCLacZ) و مثبت (CMVLacZ) و وکتور گزارشگر pRc/CMV2CAT ساخته شدند. بیان LacZ به وسیله رنگ آمیزی و الایزا پس از نرمالیزاسیون بیان β-Gal با بیان) CAT کلرامفنیکل استیل ترانسفراز) اندازه گیری شد.یافته ها: در رنگ آمیزی FGF18LacZ نسبت به UPARLacZ در هر دو رده سلولی تعداد بیشتری از سلول ها را آبی کرده بود. این نسبت در SW480 بیشتر بود. هر دو سازه در هر دو رده سلولی دارای توانایی بیان بودند. هم چنین FGF18LacZ در هر دو رده سلولی به نسبت معنی داری فعال تر از UPARLacZ می باشد. پروموتور FGF18 در HCT116  و SW480 به ترتیب 34/1 و 4/4 برابر فعال تر از پروموتور UPAR می باشد.نتیجه گیری: بر خلاف اینکه در سلول HCT116 مسیر Ras فعال می باشد، پروموتورFGF18 ، فعال تر از پروموتور UPAR می باشد. البته پروموتور UPAR در HCT116 از SW480 فعال تر می باشد. این امر در راستای مطالعات پیشین می باشد که در همه رده های سلولی سرطان کولون حتی رده های بدون جهش در ژن های مسیر Wnt، مسیر Wnt فعال می باشد که مهم ترین مسیر سرطان زایی در سلول های اپی تلیال کولون می باشد. این سازه ها می تواند به عنوان ابزاری در بررسی این دو مسیر سیگنالینگ در رده های مختلف سلولی به کار گرفته شود.

مقدمه و هدف: ترانسفورم سازی مولکولی سلول های باکتری، نقشی محوری را در روش های کلون سازی مولکولی ایفا می نماید. در حال حاضر عمل ترانسفورم سازی به روش شیمیایی و یا به روش شوک الکتریکی (الکتروپوریشن) انجام می شود. درصد موفقیت این روش ها به میزان تجربه و دقت آزمایش کننده ارتباط دارد. بنابراین هراندازه روش ترانسفورم سازی مولکولی کارایی و کیفیت بیشتری داشته باشد درصد میزان موفقیت آن روش افزایش خواهد یافت، هدف از تحقیق حاضر طراحی یک روش ساده و سریع برای ترانسفورم سازی مولکولی سلول های E.coli بود تا ضمن عدم نیاز به ابزارهای گران قیمت و اختصاصی واجد کارایی لازم نیز یاشد.مواد و روش ها: در روش ابدایی ما بعد از آماده سازی رسوب سلول باکتریایی، آنرا با محلول جدیدی به نام Competent/Transformation Solution (CTS) مخلوط، پس از اضافه کردن 1 میکرولیتر DNA پلاسمیدی و انکوباسیون در دمای 4 درجه سانتی گراد به مدت 30-5 دقیقه به آن گلوکز اضافه شده و در دمای 37 درجه سانتی گراد انکوبه گردید، سپس عمل کشت سلول ها در پلیت انتخابی LB آگار حاوی 100 میلی مولار کلسیم کلراید انجام شد تا پس از انکوباسیون 18 ساعته کلنی های مربوط به سلول های ترانسفورم شده بر روی پلیترشد یابند.نتایج: در این روش مرحله شوک گرمایی حذف شد ضمن اینکه کارایی آن بیشتر از انواع روش های معمول محاسبه گردید (107 سلول ترانسفورم شده در هر میکروگرم DNA پلاسمیدی).نتیجه گیری: روش حاضر به عنوان یک روش ساده و راحت برای تهیه همزمان سلول های مستعد و ترانسفورم سازی معرفی می گردد.